Μαστογραφία, κάναμε;

Όποια γυναίκα τζιαι να ρωτήσεις, εν να σου πει ότι μια που τες πιο απελευθερωτικές στιγμές της μέρας της εν η ώρα που εν μπει επιτέλους σπίτι για να φκάλει το σουτιέν. Καμιά φορά ξικουμπώνουμε το που τ'αυτοκίνητο για να μεν χάνουμε χρόνο. Συνήθως τούτη η κίνηση συνοδεύεται με έναν αναστεναγμό, μια βαθιά ανάσα, μια αίσθηση άνεσης τζιαι χαλαρότητας (ειδικά άμαν έχουν προηγηθεί 2-3 χρόνια θηλασμού, η ...χαλαρότητα πάει σύνεφο).

"Ξεντυθείτε", είπε μου η κυρία σήμερα. Μόνο που το ξεκούμπωμα του σουτιέν εν μου έφερε καμιαν ανακούφιση τζιαι καμιά χαλαρότητα. Πόση χαλαρότητα να νιώσεις εξάλλου μέσα σε έναν κάτασπρο δωμάτιο που μυρίζει χλωρίνη τζιαι έχει τοίχους διακοσμημένους με ανατομίες τζιαι διαγράμματα; Επίσκεψη ρουτίνας, ναι, αλλά στο μυαλό, σε μια γωνιά πάντα έσιει έναν μικρό πράσινο μουρμούρικο πλασματάκι που σου ψυθιρίζει κινδυνολογίες τζιαι κάμνει την καρδιά σου να χάνει ένα κτύπο. Μπορεί τζιαι παραπάνω.

- Πόσων χρονών είστε;

- 33.

- Και γιατί ήρθατε σήμερα για ultrasound;

- Λόγω βεβαρημένου οικογενειακού ιστορικού. Είχαμε καρκίνο στην οικογένεια.

Να μεν σας κρατώ σε αγωνία, ούλλα καλά. Τζιαι εγώ, τζιαι η οικογένεια. Ευτυχώς ούλλα τζιαι ούλλοι καλά. Γιατί σας πρήζω, εν να μου πείτε; Ε πάρτε το σαν κοινωνικό μήνυμα.

Καρκίνος. Ευαίσθητο ζώδιο τα καρκινάκια. Τζιαι πολλά ευαίσθητο θέμα συζήτησης η ασθένεια. Όσον ήμουν μιτσιά, πριν να ενηλικιωθώ τζιαι να μεγαλώσω, όποτε άκουα τούντην κουβέντα έφτυνα 3 φορές, έκαμνα 3 στροφές γυρώ που τον εαυτό μου τζιαι εσταυρωκοπιούμουν. "Μακριά που μας", τζιαι ελάλουν τζιαι εσκέφτουμουν. Έπρεπε να ενηλικιωθώ, να ζήσω πολλά για να καταλάβω τελικά ότι τούντην χάρη, σε κανένα εν θα την κάμει. Δεν έσιει οικογένεια που να μεν της εκτύπησε την πόρτα. Κάποιες ιστορίες εν τραγικές. Κάποιες είχαν happy end, τζιαι θεωρεις τες αισιόδοξες. Τζιαι που τούτες τες εμπειρίες, τες δικές μας τζιαι των ανθρώπων γύρω μας έμαθα τζιαι εγώ κανένα θκυο μαθήματα ζωής. 

The bad news? Κανένας μας ενεν άτρωτος. Όσο τζιαι αν προσέχουμε τη διατροφή μας, τον τρόπο ζωής μας, όσο τζιαι αν γυμναζούμαστε, κανένας εν εν ποττέ απόλυτα ασφαλής. 

The good news? Έχουμε όπλα. Εν εγγυούνται νίκη, όι, αλλά άμα τα χρησιμοποιήσουμε έξυπνα μπορούν να μας σώσουν. Ένα που τα σημαντικότερα, αν όι το σημαντικότερο που τούτα τα όπλα, εν η πρόληψη. Να προλάβουμε το θέμα στην αρκή του, να το παλέψουμε το θερκό πριν μεγαλώσει. Με αυτοεξέταση. Παρακολούθηση που τους σωστούς γιατρούς. Συστηματικά, τακτικά, απαραίτητα.

Θέλουμεν το ή εν το θέλουμε, ο καρκίνος εν κομμάτι της ζωής μας. Παλεύκεται συνήθως- φτάνει να έβρουμε το θάρρος να τον δούμε μες τα μάθκια τζιαι να τον αντιμετωπίσουμε. Όσο άβολο τζιαι να'ναι, όσον αχγωτικό, μεν το αμελήσετε το ραντεβού. Μεν αγνοήσετε το ένστικτό σας, πιθανόν να σας σώσει. Γιατί, όπως είπε τζιαι το "Φυστίκι που Κυλάει" (αγαπημένη σελίδα στο ΦΒ - ακολουθήστε την), τυχεροί είμαστε αν προλαβαίνουμε να το θεραπεύσουμε, να το ξεπεράσουμε.

ΤΙ λέτε; Ραντεβουδάκι, κλείσαμε;