Η μητρότητα εν προαιρετική

Κάπου ανάμεσα σε ύπνο τζιαι ξύπνιο, γύρω στα μεσάνυχτα εχτές, εχάζευκα στο facebook προσπαθώντας να αντέξω ακόμα λλιο. Το μωρό ήταν άρρωστο τζιαι έθελα να μείνω σε εγγρήγορση ώσπου να πέσει ο πυρετός. Δεύτερη νύχτα αϋπνίας. Ποιος ύπνος δηλαδή; Να τζιοιμηθώ καλά, άνεγνοιας έσιει χρόνια. Το υποσυνείδητο δουλεύκει ακόμα τζιαι όταν ο νους εν να 'πρεπε να ξεκουράζεται.

Πόσες φορές έπιασα τον εαυτό μου να απελπίζεται. Να πνίεται που την έγνοια, που το άγχος τζιαι τον πανικό, γιατί θκυο πλασματάκια είναι υπό την απόλυτη ευθύνη μου. Η επιβίωση τους, η ηρεμία τους, η μόρφωση τους, η κοινωνικοποίηση τους, ούλλα εξαρτούνται που 'μένα. Τούτη η αίσθηση ευθύνης εν πάντα τζιαμαί. Ακόμα τζιαι όταν λείπω, ακόμα τζιαι όταν κάποιος άλλος αναλαμβάνει τη φυλαξή τους, ποττέ εν είμαι χαλαρή. Το μυαλό μου εν έσιει ποττέ την "ελευθερία" που κάποτε είσιε. Τα μωρά εν πάντα τζιαμαί, πρώτο τραπέζι πίστα, στες αποφάσεις μου, στες παρέες μου, στα επαγγελματικά μου, στο γάμο μου. Τζιαι όσο ζω, όσων χρονών τζιαι γίνουν τα μωρά μου, ξέρω ότι τούτο εν θα αλλάξει.

Μετανιώνω την μητρότητα; Όι. Έρκουνται όμως στιγμές που κλείω τα μάθκια μου τζιαι ταξιδεύκω νοερά σε άλλες μέρες, ανέμελες. Που παρακαλώ να εξαναζούσα έστω τζιαι μια μέρα που τα φοιτητικά μου, που η μεγαλύττερη μου έγνοια ήταν το ποιο club εν να χτυπήσουμε πόψε τζιαι το αν θα 'ν' τζιαμαί τζιαι το "πρόσωπο". Το να γίνω μάμμα ήταν η πιο δύσκολη απόφαση που επήρα στη ζωή μου. Εν ο πιο απαιτητικός ρόλος που εν να εκπληρώσω ποττέ. Εν απολαμβάνω την κάθε στιγμή (ΠΡΟΦΑΝΩΣ). Αλλά ήταν συνειδητή μου επιλογή. 

Δωδεκάμιση η ώρα. Έππεσε ο πυρετός τζιαι το μωρό αναπνέει πιο ήρεμα τωρά. Ανάπνευσα τζι εγώ, αλλά μεινίσκω δίπλα του αλλο λλίο, just in case. Ππεφτει το μάτι μου σε μιαν είδηση lifestyle: "Σμαράγδα Καρύδη: Δεν έκανα παιδιά γιατί δεν ήθελα να είμαι σκλάβα". Που κάτω καμιάν 100στή θυμωμένες φατσούλες τζιαι δεκάδες σχόλια θιγμένων (τζιαι καλά) αναγνωστών, που αδυνατούν να καταλάβουν πως γίνεται μια γυναίκα εν θέλει να γίνει μάνα. Που στην ουσία εκφράζουν μια τζιαι βασική αντίληψη: ότι ο μοναδικός σκοπός της γυναίκας σε τούντη ζωή είναι να παντρευτεί τζιαι να κάμει κοπελλούθκια. Χωρίς μωρά δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης. Η ζωή της θα είναι ελλιπής, μάταια. A waste of a life.

Γυρίζουμε 10 μαγαζιά για να καταλήξουμε σε πλακάκια για το μπάνιο. Θκιαβάζουμε 125 reviews μες το trip advisor για να καταλήξουμε σε εστιατόριο. Περνούμε τα χρόνια της εφηβίας μας τζιαι τα πρώτα χρόνια ενήλικης ζωής μας να σπουδάζουμε τζιαι να ερευνούμε για να αποφασίσουμε τι επάγγελμα εν να ακολουθήσουμε. Περνούμε που ραντεβού, σχέσεις, αρραβώνες, γάμους για να καταλήξουμε σε ένα σύντροφο. Αλλά το να κάμουμε μωρά θεωρείται φυσικό επακόλουθο της ενηλικίωσης. Μόνο που η απόφαση για μητρότητα εν η μόνη απόφαση που δεν έχει γυρισμό. Εν μπορείς να την αλλάξεις όπως τα πλακάκια του μπάνιου, εν μπορείς να φύεις μισοδότζιην τζιαι να αφήκεις bad review στο trip advisor, εν μπορείς να αλλάξεις γνώμη τζιαι επαγγελματική κατεύθυνση, εν μπορείς να φύεις τζιαι να ζητήσεις διαζύγιο. 

Η μητρότητα είναι δέσμευση ζωής. Δεσμεύεις το χρόνο σου, την ενέργεια σου, τα λεφτά σου, το είναι σου για μιαν ολόκληρη ζωή. Αν δεν είσαι απόλυτα προετοιμασμένος για τούντη ιδιόμορφη "σκλαβιά", καλλύττερα έγνοια σου. Ούτε οι προσδοκίες των άλλων, ούτε η ανάγκη να ευχαριστήσεις τρίτους, ούτε η τύχη, ούτε οι τύψεις εν εν αρκετά για να δικαιολογήσουν την απόφαση να φέρεις στον κόσμο ένα μωρό. Μόνον εσύ μπορείς να ξέρεις ποια εν τα όρια σου, ποιες οι φιλοδοξίες σου, στο τέλος της ημέρας τι μπορεί να σε κάμει ευτυχισμένη.

Ίσως αν η μητρότητα ήταν επιλογή τζιαι όι κοινωνικό "καθήκον", να είχαμε λλιόττερες περιπτώσεις κακοποίησης. Λλιόττερες Πισπιρίγκου, λλιόττερα μωρά παραμελημένα, λλιόττερα μωρά να μεγαλώνουν στον αυτόματο. Ίσως, λέω, ίσως, να είχαμε λλιόττερες περιπτώσεις κατάθλιψης, μικρότερα ποσοστά αυτοκτονίας, πιο χαρούμενους ενήλικες τζιαι πιο χαρούμενα μωρά. Ίσως τούτος ο κόσμος να ήταν πιο όμορφος.

Ladies, we have a choice. Θέλετε να γίνετε γονείς, κάμετε το. Εν θέλετε; F** δικαίωμα σας! Εν είστε σίουρες; Ακολουθήστε το ένστικτο σας, ψάξετε το, μιλάτε με τους δικούς σας, πάρτε το χρόνο σας. Κάμετε τζιείνο που εν σωστό για εσάς. Εσείς τζιαι μόνο εσείς εν να έχετε την ευθύνη, εσείς τζιαι μόνο εσείς θα ζήσετε με τες επιλογές σας.

Υ.Γ. Κυριακή 10:55. Εξύπνησα με τούντες σκέψεις σήμερα. Καμιά φορά ο νους μου τρώει με. Έχω ανάγκη να μιλήσω για πράματα που εν εν αυτοκινητάκια, να εκφράσω σκέψεις που εν εχουν να κάμουν με ζωάκια, να αρκέψω συζήτηση ενηλίκων. Να γίνω για λλίο η Εύα, τζιαι όι η Εύα η μάμμα. Επιτρέπω στον εαυτό μου ένα mental break τζιαι αφήνω την Nanny YouTube in charge. Τζι ας εν τούτη η μεγαλλύττερη προσωπική νίκη που εν να καταφέρω σήμερα.