Τοξική Θετικότητα - Parenthood edition

 - Δόξα σοι ο Θεός να λαλείς.

- Τι να πουν τζιαι οι άλλοι που...

- Εν να μας θωρεί τζιαι να μας περιπαίζει τζι ο Θεός.

- Να σκέφτεσαι θετικά.

Sound familiar?

Μιλάς με μια φίλη, μια γνωστή μια συγγενή τζιαι τολμάς να ξεστομίσεις ότι, ναι, έχεις ένα πρόβλημα. Ότι η ζωή σου τη συγκεκριμένη μέρα ρε κουμπάρε εν εν ροζ συνεφάκι. Ότι έσιεις παράπονο που τη μοίρα σου, το ριζικό σου, την τύχη σου τη μαύρη, τους ανθρώπους σου. Είσαι χάλια, πως να το πούμε; Τζιαι η αντιμετώπιση που έσιεις εν η εκλογίκευση της κατάστασης τζιαι η άμεση υπενθύμιση ότι εσύ είσαι τυχερή. Ότι έσιεις πολλά παραπάνω που πολλούς άλλους τζιαι γι αυτό δεν έσιεις λόγο τζιαι ούτε δικαίωμα να παραπονιέσαι. Γιατί απλά, υπάρχουν τζιαι σιειρόττερα. 

Τζιαι ενώ καμιά φορά τούτη η προσγείωση στην πραγματικότητα μπορεί τζιαι να σε συνεφέρει, συνήθως τζιείνο που καταφέρνει να κάμει είναι επιβαρύνει τα συναισθήματα σου. Γιατί εν σε κανεί τζιείνο που ως τωρά σε έριχνε, τωρά νιώθεις τζιαι ηλίθιος που άνοιξες το στόμα σου να το πεις. Ή νιώθεις τύψεις που το σκέφτηκες. Τζιαι εν ακριβώς τζιείνο που εν να σε κάμει να σκεφτείς διπλά τζιαι τριπλά να επαναλάβεις το λάθος σου. Εν θα ξαναπείς έτσι πράμα. Τζιαι ακόμα σιειρόττερα; Ακόμα πιο επικίνδυνα; Εν θα επιτρέψεις στον εαυτό σου να το ξανανιώσει. Εν αντροπή.

Η τοξική θετικότητα εν η πεποίθηση που σε θέλει να είσαι πάντα χαμογελαστή. Πάντα αισιόδοξη. Πάντα λειτουργική. Πάντα λογική. Γιατί όμως τούτη η θετική στάση εν τοξική; Γιατί εν αφύσικη. Εν εν υγιής. Ναι, είσαι τυχερή τζιαι ευλογημένη που έσιεις μωρά. Τούτο σημαίνει όμως ότι εν έσιεις το δικαίωμα να είσαι μίζερη γιατί το φως της ζωής σου περνά terrible twos τζιαι το κάθε λεπτό της κάθε μέρας σου εν ένας αγώνας; Ναι, έσιεις δουλειά τζιαι εισόδημα μες τούντους μίζερους τζιαιρούς. Τούτο σημαίνει ότι εν έσιεις το δικαίωμα να νευριάζεις που ακριβώσαν ούλλα τζιαι τρώεις ούλλα σου τα λεφτά σε λογαριασμούς τζιαι υποχρεώσεις;

Υπάρχουν τζιαι σιειρόττερα, προφανώς (αν τζιαι τούτο καμιά φορά εν υποκειμενικό). Τούτο όμως εν πρέπει να μας στερεί το δικαίωμα να νιώθουμε. Να έχουμε μέρες σκατά, που να μισούμε τους πάντες τζιαι τα πάντα. Όσο στερεοτυπικό τζιαι αν ακούεται, αν δεν φτάσεις πάτο, πως εν να πάρεις φόρα να πάεις ψηλά; Πως εν να φανεί το ουράνιο τόξο χωρίς τη βροχή; (Οκ κόφκω το μελό) Αλλά αλήθκεια τωρα, αν δεν αποδεχτούμε τζιείνο που νιώθουμε, how will we make peace with it? And with ourselves.

Για τους γονιούς εν διπλά σημαντικό τούτο. Να αγαπήσουν τη ζωή τους, τον εαυτό τους, με τα πάνω τους τζιαι τα κάτω τους. Μόνο άμα δεχτούν τούτη τη πραγματικότητα για τον εαυτό τους εν να μπορέσουν να τη δεχτούν τζιαι για τα μωρά τους. Φυσικά άλλο να το λαλείς, τζιαι άλλο να το κάμνεις. Άμαν είσαι "εκπαιδευμένος" να παλεύκεις ότιδήποτε αρνητικό, ε εν δύσκολο να το δεχτείς. Πρέπει να πάεις ενάντια σε κάθε φυσικό σου ένστικτο.

Γι αυτό την επόμενη φορά που εν να σας πει το μωρό σας "είμαι κουρασμένος", μεν του πείτε "μα αφού τωρά εσηκώθηκες, πότε επρόλαβες". Πέτε του "καταλαβαίνω αγάπη μου". Την επόμενη φορά που εν να κλάψει γιατί έχασε το αγαπημένο του παιχνίδι, μεν πείτε "μεν κάμνεις έτσι, έσιεις ένα εκατομύριο". Αγκαλιάστε το την ώρα που κλαίει τζια βοηθάτε το να το έβρει. Δοκιμάστε το, να δείτε αντίδραση τζιαι ξαναμιλούμε.

Bottom line: Ναι, να είσαστε καλά. Να είστε αισιόδοξοι, θετικοί, ευχάριστοι, ευγνώμονες. Αλλά άμα σας έρτει, να είσαστε τζιαι χάλια, ε να είσαστε. Τζιαι να μεν αφήκετε ποττέ κανένα να σας κάμει να νιώσετε ντροπή ή τύψεις για τούτο. Γιατί καμιά φορά, η ζωή σερβίρει μας ένα δίσκο γεμάτο ΣΚΑΤΑ. And we can (and should) be mad about it.

Υ.Γ. Highly recommended το βιβλίο "Πώς να μιλάτε στα παιδιά σας ώστε να σας ακούν και πώς να τα ακούτε ώστε να σας μιλούν", του Faber Adele. Αν μη τι άλλο εν να αποτελέσει εξαιρετική τροφή για σκέψη.