Υποκρισία.

Η εφτομάδα που μας επέρασε ήταν άλλωσπως. Ήταν διαφορετική. "Μαύρη στιγμή για την ανθρωπότητα" όπως την αποκαλέσαν τζιαι πολλοί διαδικτυακοί φίλοι μου. Έσιει που την Πέμπτη, εν μου φκαίνει τίποτε να πω. Τίποτε να γράψω. Τι να πω άλλωστε; Να ποστάρω δακρύβρεχτες φωτογραφίες με μωρά σε καταφύγια; Εκάμαν το άλλοι; Να καταδικάσω τη Ρωσία/το Νάτο/ τον Ιμπεριαλισμό; Εν έχω τις γνώσεις ούτε την κατάρτιση που απαιτείται για να κάμω μια σωστή τοποθέτηση.Εν να μιλήσω, όμως, για τη δική μου οπτική. Σαν δασκάλα, σαν μάμα, σαν άνθρωπος, σαν πολίτης τούτου του γέριμου του πλανήτη που τον εκάμαμε σιήλλια κομμάθκια.

Τούτο που συμβαίνει τωρά εν τζιαι εν κάτι πρωτόγνωρο. Πολέμοι εγίνουνταν πάντα, τζιαι πάντα για τους ίδιους λόγους: εξουσία, λεφτά, influence. Τίποτε εν άλλαξε τούτη τη φορά. Είτε το ονομάζουμε "ειρηνευτική δύναμη" στη Συρία, είτε πόλεμο κατά της τρομοκρατίας στο Ιράκ, είτε υπόγεια στήριξη καθεστώτων, εν εν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που οι δυνατοί εν να δείξουν τα δόντια τους στους πιο αδύναμους. Να τους θυμίσουν ποιος εν το αφεντικό τζιαι να τους επαναφέρουν στον σωστό δρόμο.

Εν με ξαφνιάζουν οι εξελίξεις καθόλου. Εν νιώθω έκπληξη. Νιώθω όμως λύπη. Νιώθω ντροπή, που ενώ η ανθρωπότητα εκατάφερε να εξερευνήση τον πλανήτη Άρη, ακόμα εν ήβρε τρόπο να προστατεύσει τη Γη τζιαι τον πληθυσμό της. Φοούμαι. Για το μέλλον μας. Εμάς τζιαι των μωρών μας. Τζιαι νιώθω πολλή θυμό. Πάρα πολλή θυμό. Θυμώνω με την υποκρισία. 

Μαραζώνουν για τα μωρά που αποχωρίζουνται τους γονιούς τους. Λυπούνται τους πρόσφυγες. Τζιείνοι  που πριν 10 μέρες εποστάραν κάτω που τα άρθρα για τους μετανάστες του Πουρνάρα "βάρτε τους μες τη βάρκα τζιαι πέψετε τους έσσω τους". Ή ακόμα καλλύττερα "δώστε τους ξύλο να κατεβάσουν νουν".

Στεναχωρκούνται, λαλούν, για τα μωρά που υποφέρουν. Τζιείνοι που μαθαίνουν στα μωρά τους να φωνάζουν "Τούρκος καλός μόνο νεκρός". Γιατί οι Τούρκοι εν έχουν μωρά. Γιατί τα μωρά τους τζιείνους εν υπάνθρωπα.

Σοκάρουνται, λαλούν, που τες εικόνες στα καταφύγια. Τζιείνοι που νομίζουν ότι η Κοφίνου τζιαι το Πουρνάρα "εν μια χαρά" τζιαι "αν μεν τους αρέσκει να παν που τζιαμέ που ήρταν".

Εν τους αρέσκει, λαλούν, η βία. Οι ίδιοι ανθρώποι που βάλλουν χαρούμενες φατσούλες κάτω που τες ειδήσεις για νεκρούς Ρώσσους στρατιώτες. Που σιαίρουνται που επεθάναν ανθρώποι πιόνια, που εξεσηκωθήκαν που τα σπίθκια τους τζιαι αφήκαν τες οικογένειές τους για να ακολουθήσουν εντολές άλλων, ανώττερων.

Ποστάρουν κατεστραμμένα κτίρια τζιαι νευριάζουν για τες άδικες καταστροφές. Τζιείνοι που εβανδαλίζαν πριν λλίους μήνες τα σχολεία γιατί εν τους "εκάτσαν" καλά στο στομάσιην τα ράπιντ τεστ τζιαι οι μάσκες. Τζιείνοι που εκαταστρέφαν αίθουσες δημοσιογραφικών σταθμών γιατί είχαν νευράκια ρε κουμπάρε.

Εν υπάρχει επιλεκτική ανθρωπιά. Είτε συμπονάς, είτε όι. Ότι χρώμα τζιαι ναν ο άλλος, όποθεν τζιαι αν έρκεται, σε όποιο Θεό τζιαι να πιστεύκει, όσα λεφτά τζιαι να έσιει (ή εν έσιει). Αν θέλεις ειρήνη, να την θέλεις για ούλλους. Τζιαι τζιείνους που (σε εμάθαν να) θεωρείς εχθρούς σου μες τούντον κόσμο. Αν μισάς τη βία, να την μισάς πάντα τζιαι παντού. Όι μόνο τζιαμέ που σε συμφέρει. Αν θέλεις τούτον τον κόσμο να αλλάξει, ΚΑΜΕ ΚΆΤΙ. Μεν μείνεις μόνο στην προσευχή. Μίλα, θκιέβασε, ενημερώθου, βοήθα, δείξε καλοσύνη σε ούλλους, μάθε στα μωρά σου να κάμουν το ίδιο, ψήφισε...

Ας αφήκουμε λλίο τες σημαίες τζιαι τες προσευχές, τζιαι ας αρκέψουμε την αυτοκριτική. Ας δούμε λλίο τη φάτσα μας στον καθρέφτη. Ας δούμε τες συμπεριφορές μας, το παράδειγμα που διούμε στα μωρά μας, την παιδεία που τους προσφέρουμε. Ας δούμε πως μπορούμε να κάμουμε τον κόσμο λλίο καλλύττερο για τους Κυπραίους, τους Ουκρανούς, τους Ρώσσους, τους Σομαλούς, τους Αμερικάνους, τους Κουβανούς. Για τους ανθρώπους τούντου πλανήτη, που στο κάτω κάτω, μια ράτσα είμαστε.

Υ.Γ. Να σας αφήκω με κάτι που εμένα μου δια ελπίδα. Πραγματικοί ήρωες σε τούντον πόλεμο για μένα εν οι Ρώσσοι διαδηλωτές. Τζιείνοι που εμπορούσε ναν σπίτι τους, στα βραστά τους, αλλά εφκήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν. Να κάμουν κάτι, όσο μικρό τζιαι ναν τούντο κάτι, για να δείξουν αλληλεγγύη, να απαιτήσουν την ειρήνη. Τζιαι ας ξέρουν ότι εν να έχουν συνέπειες.