Η μάμα που τα προλαβαίνει ούλλα, τζιαι άλλοι αστικοί μύθοι

Η μέρα είναι Παρασκευή τζιαι η ώρα είναι 9 και 25.  Σήμερα εξύπνησα η ώρα 6. Έσασα το πρόγευμα των μωρών, εφόρτωσα τους στο αυτοκίνητο τζιαι επήρα τους σχολείο. Επήα δουλειά τζιαι έκατσα ως τες 4. Ύστερα ήρτα σπίτι, έπαιξα με τα μωρά, έλουσα τα, ετάισα τα, έπλυνα πιάτα, ρούχα, εσυγύρισα τα σιδερωμένα. Εσκούπισα δάκρυα, έβαλα κρεμούες, εμάλλωσα για το βούρτσισμα των δοντιών, εθκιάβασα τζιαι 'τα άπαντα των δεινόσαυρων' τζιαι τα best of των οχημάτων τζιαι ετζιοίμησα τους. Εσυμμάζεψα λλίο τζιαι έκατσα. Τα μμάθκια μου κλείουν, αλλά έχω τόσο έντονη την ανάγκη να περάσω λλίο χρόνο με μένα, που άναψα ούλλα τα φώτα τζιαι προσπαθώ να μείνω ξύπνια έστω για μιαν ωρούαν πριν χτυπήσουν πάλε οι σειρήνες μου (ΑΚΑ Μάριος τζιαι Βασίλης).

Τούτο εν το πρόγραμμα μιας συνηθισμένης (τζιαι αναλόγως εύκολης) μέρας. Είμαι σίουρη ότι πολλές που εσάς ταυτίζεστε απόλυτα. Τζιαι για κάποιες που εσάς η μέρα εν ακόμα δυσκολόττερη είτε γιατί είστε μονογονιοί, είτε γιατί εν έσιετε βοήθεια που τον σύντροφό σας, είτε γιατί έσιετε πιο πολλά μωρά, ή οποιοδήποτε άλλο λόγο τζιαι να έσιετε. Πόσο δύσκολο είναι αλήθκεια να είσαι γυναίκα σήμερα; Πόσο δύσκολο είναι το να είσαι γονιός; 

Όταν οι γυναίκες επαλεύκαν για χειραφέτηση, επαλεύκαν για ίσες ευκαιρίες. Για να μπορούν οι να φκουν στην αγορά εργασίας τζιαι να χτίσουν καριέρα τζιαι τη δική τους ζωή. Έγιναν, όμως, κάπου μισές δουλειές. Εφκήκαμε, μεν στην αγορά εργασίας. Μπορούμε, ναι, να διεκδικούμε τζιαι καριέρα, με την προϋπόθεση όμως ότι συνεχίζουμε να κάμνουμε ότι εκάμναμε τζιαι πριν, εξίσου καλά. Με λλία λόγια; To achieve the impossible.

Να δουλεύκουμε, να μαειρεύκουμε, να καθαρίζουμε, να μεγαλώνουμε τα μωρά μας ΣΩΣΤΑ( με όσα παράλογα μπορεί να προϋποθέτει τούτο εν έτει 2021), να καλοκρατούμε τον άντρα μας... Τζιαι τούτα ούλλα while looking amazing. Η βούκκα πρέπει ναν γυαλλί, το μαλλί χτενισμένο, το κορμί fit τζιαι η γκαρνταρόμπα up to date. Τζιαι αν τολμήσουμε τζιαι ποττέ να παραπονεθούμε; Να μας θωρούν με το ήμισι τζιαι να κατηγορούν ορμόνες τζιαι αγ***ες. Να μας θυμίζουν πόσο, αλήθκεια, ευλογημένες είμαστε που μπορούμε να δουλεύκουμε, που μπορούμε να έχουμε μωρά, που έχουμεν έτσι 'γρουσόν άντραν που σηκώνει τζιαι τα πιάτα που το τραπέζι΄. Μόνο που τούτες ούλλες τες απαιτήσεις εν εν απλά δύσκολο να τις εκπληρώσουμε, εν  αδύνατο. Τζιαι εν τόσο, μα τόσο άδικο να βάλλουμε τις γυναίκες στη διαδικασία να μετρηθούν με πρότυπα που, let's face it, εν απλά άπιαστα.

Το σιειρόττερο ξέρετε όμως ποιον είναι; Ότι τζιείνοι που κτίζουν, τζιείνοι που συντηρούν τούτα τα πρότυπα, είμαστεν εμείς. Οι ίδιες οι γυναίκες. Εμείς, που εν να κατηγορήσουμε μια μάμα που δια στο μωρό της φαϊ έτοιμο. Που εν να τη δούμε παράξενα επειδή κάθεται στη δουλειά ως αργά. Που εν να 'συμπονέσουμε' τον άντρα της που κυκλοφορά με τα ασιδέρωτα. Οι γυναίκες που προσπαθούν με νύχια τζιαι με δόντια να πείσουν ότι ναι, είμαστε ένα είδος υπερ-ανθρώπου που μπορεί με ένα μαγικό τρόπο να τα προλάβει ούλλα. Όι, φίλε μου, όι. Εν κάμνεις κανενού χατίρι έτσι. Καμιάς γυναίκας, τζιαι κυρίως ούτε του εαυτού σου.

Μεν με παρεξηγάτε, εν είμαι απαισιόδοξη. Πιστεύκω πραγματικά ότι ο κόσμος, η κοινωνία αλλάσσει. Με μικρά μικρά βηματάκια, τα πράματα γίνουνται καλλύττερα. Όμως εμείς είμαστε τζιείνες που εν να σπρώξουμε στη σωστή κατεύθυνση με το να λαλούμε τα πράματα με το όνομά τους. Με το να λαλούμε 'όι' σε πράματα που απλά εν μπρούμε ή ΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ να κάμουμε. Με το να ζητούμε βοήθεια - που καθαρίστρια, που ψυχολόγο, που νταντά, που φίλους, που παππού τζιαι γιαγιά, όποιος εν πρόθυμος τζιαι διατεθημένος να κάμει τη ζωή μας λλίο ευκολόττερη, λλίο καλλύττερη. Με το να λαλούμε 'μπράβο' στον εαυτό μας για τζιείνα που πρόλαβε, τζιαι όι να μας μειώνουμε για όσα άφηκαμε πίσω. Με το να δεχούμαστε (τζιαι να ζητούμε) αναγνώριση για όσα, κακώς, θεωρούνται δεδομένες απαιτήσεις που μια γυναίκα. Τζιαι κυρίως; Με το να δεχούμαστε τζιαι να παραδεχούμαστε τες αδυναμίες μας τζιαι τα προβλήματά μας. Γιατί αν δεν αναγνωριστεί το πρόβλημα, εν πρόκειται να λυθεί.

Υ.Γ. Η μέρα είναι Σάββατο τζιαι η ώρα 9 τζιαι 33. Επήρε μου 24 ώρες να έβρω τη συγκέντρωση να τελειώσω έναν απλό κείμενο. Τζιαι τούτο με πολλές θυσίες. Το σπίτι εν χαμός, τζιαι ενώ το κρέας εν μες το ψυγείο απλά αρνούμαι να μαειρέψω τζιαι επαράγγειλα ντελίβερι. Μετρώ τες ώρες μου τζιαι την ενέργεια μου τζιαι προγραμματίζω μες στη μέρα μου τα απαραίτητα τζιαι όσα εν να με κάμουν χαρούμενη. Τζιαι τα άλλα...ας περιμένουν...