Η μοναξιά της μητρότητας

Γίνεται να μεν είσαι ποττέ μόνη σου, αλλά να σε τρώει η μοναξιά; Γίνεται να μεν πηαίνεις ούτε τουαλέττα χωρίς συνοδεία, αλλά να αποζητάς απεγνωσμένα παρέα; Γίνεται να μεν έσιεις λεπτό ηρεμίας, αλλά να βαρκέσαι αφόρητα; Γίνεται. Τζιαι πολλά μάλιστα.

Πριν γίνεις γονιός εν να ακούσεις ένα σωρό προειδοποιήσεις: για τον ύπνο, για την κούραση, για τα έξοδα, για το φαϊ. Εν να θκιαβάσεις, εν να ψάξεις, εν να προετοιμαστείς. Τζιαι εν να νιώθεις (κάπως) έτοιμη. Αλλά για τούντο συναίσθημα εν θα έβρεις σχεδόν τίποτε. Εν θα σε προειδοποιήσει σχεδόν κανένας. Όι επειδή εν υπάρχει, όι επειδή εν το νιώθουν τζι άλλοι, απλά εν θεωρείται άξιο λόγου. Εν 'απλά' συναίσθημα που νιώθει μια μάμα. Κάτι που (ειδικά στην κυπριακή κοινωνία) εν θεωρείται σημαντικό.

Τζι όμως. Τούτη η αίσθηση της μοναξιάς, της απομόνωσης, ξεκινά με τη γέννηση του μωρού τζιαι αρκεί πολλά να φύει. Εν ξέρω πόθεν προέρχεται, ούτε μπόρω να το εξηγήσω. Το μόνο που ξέρω εν ότι τα τελευταία χρόνια έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να παρακολουθά το ρολόι τζιαι να μετρά τα λεπτά ώσπου να σχολάσει ο 'παπάς' μας. Επαρασύρθηκα πολλές φορές να χαζεύκω το κινητό τζιαι να απαντώ σε ανούσια post σε μαμαδογκρούπ του facebook, χωρίς ουσιαστικό λόγο. Απλά τζιαι μόνο για να έχω μιαν απλή αλληλεπίδραση με έναν άλλον ενήλικα. Ένιωσα τόσο μόνη, όσο λλίες φορές στη ζωή μου.

Γιατί όμως να νιώθω τόσο μόνη, ενώ εν είμαι καθόλου; Ένας που τους λόγους που ένιωθα "κάπως" να μοιραστώ τούτο το συναίσθημα ήταν τζιαι το παράδοξο της υπόθεσης. Είμαι με τα μωρά μου, την μεγαλύττερη πηγή ευτυχίας που έχω στη ζωή μου, τζιαι νιώθω μίζερη; Προσπαθώντας να ψυχαναληθώ μόνη μου (δικός μου όρος, thank you very much) εκατέληξα σε μια θεωρία. 

Μπορεί να φταίει η έλλειψη ελευθερίας. Η έλλειψη αυτονομίας. Το ότι προσηλώνουμαι 150% στα μωρά τζιαι τις ανάγκες τους, τζιαι αφήνω τέλια πίσω τον εαυτό μου. Προσπαθώ, προσπαθώ συνέχεια. Nα τους απασχολήσω, να τους κρατώ χαρούμενους, τζιαι καθαρούς, τζιαι ταϊσμένους, τζιαι ασφαλείς... Τούτον εν ψυχοφθόρο που μόνο του. Το να μεν έσιεις ένα mental break ούλλη μέρα, όμως, το να μεν μοιράζεσαι τούντο φορτίο με κάποιον άλλο μπορεί να γίνει ανυπόφορο. Εν ανάγκη τούτες τις έγνοιες, τούντες δυσκολίες, τα καλά τζιαι τα καλά της ημέρας να μοιράζεσαι με κάποιο. Με κάποιο που εν να καταλάβει. Κάποιο που περνά παρόμοια πράματα ή έστω απλά εν πρόθυμος να ζήσει λλία λεπτά στον δικό σου μικρόκοσμο ή τζιαι να φέρει λλίο χρώμα που τον έξω κόσμο.

To make matters worse, δυστυχώς στην Κύπρο τα πράματα για μια φρεσκομαμμά εν εν καθόλου εύκολα. Οι μαμάδες περνούν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους αποκομμένες που τους υπόλοιπους - τουλάχιστον έτσι το ένιωσα εγώ. Εκτός που κάποιους συγγενείς, συνήθως άλλης γενιάς, οι πρώτοι μήνες περνούν μέσα στους τέσσερις τοίχους, με ένα μωρό να κλαίει τζιαι μια μάμα να απελπίζεται στες ορμόνες της τζιαι στις σκέψεις της. Όταν το μωρό μεγαλώσει λλίο τζιαι η ζωή της αρκέψει δειλά-δειλά να επιστρέφει στο "φυσιολογικό", τσουυπ - τελειώνει η άδεια μητρότητας. Πρακτικά δηλαδή, το ότι μια μάμα επιστρέφει στη δουλειά της στους 4 μήνες, κάμνει το σχεδόν αδύνατο να μπορέσει να έχει τζιαι μια κοινωνική ζωή. Να προλάβει να γνωρίσει τζι΄αλλες μαμάδες που να μοιράζουνται τις ίδιες ανησυχίες τζιαι εμπειρίες. Ο τζιαιρός, οι κακές υποδομές (έλλειψη πάρκινγκ, τζιαι απουσία πεζοδρομίων) κάμνουν τα πράματα ακόμα δυσκολόττερα, αφού ακόμα τζιαι η απόπειρα μιας βόλτας με τα μωρά περιλαμβάνει παραπάνω αδρεναλίνη που μιαν επίσκεψη σε fun park. Όπως επίσης, η κουλτούρα του 'που γυρίζεις με τα μωρά έτσι ώρα' ή του 'πρόσεχε το μωρό τζιαι εν να κρυώσει/πυρώσει/αρρωστήσει' εν βοηθούν. Θεωρείται φυσιολογικό τζιαι αναμενόμενο μια καινούρια μάμμα να περιοριστεί σπίτι της, με τα μωρά της. Δυστυχώς οι ισορροπίες τζιαι η ψυχική ηρεμία της, ελάχιστη σημασία έχουν για τους πολλούς.

Παλεύκεται η μοναξιά; Τζιαι βέβαια. Με τη σωστή παρέα, ούλλα παλεύκουνται. Φτάνει να φκούμε που το καβούκι μας. Να μιλούμε ανοιχτά, χωρίς αντροπές τζιαι μυστικά. Να ανοιχτούμε, να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά, να στηρίξουμε η μια την άλλη. Να γελάσουμε μαζί, να κλάψουμε μαζί, να φοηθούμε τζιαι να προβληματιστούμε. Να διαφωνούμε με σεβασμό, να συζητούμε ψύχραιμα τζιαι να ανακαλύπτουμε βήμα-βήμα τι μας επιφυλάσσει τούτος ο δρόμος που ονομάζουμε μητρότητα. Γιατί το φορτίο της "μάνας" εν πολλά βαρύ για να το κουβαλά κανένας μόνο του.