Γράμμα στην κολλητή μου (που μια μέλλουσα μαμά)

 Φίλη μου, 

Κουμέρα μου, κολλητή μου, συμφοιτήτριά μου, συγκάτοικε μου, αρφή μου. Αρφή, ναι. Γιατί μετά που τόσα χρόνια τζιαι τόσες εμπειρίες εγίνηκες οικογένεια μου. Στες καλλύττερες μου αναμνήσεις θυμούμαι σε τζιαμέ, να σιαίρεσαι με τη χαρά μου. Στις σιειρόττερες μου στιγμές, κρατάς μου το σιέρι τζιαι βοηθάς με να πάω πάρακάτω. Αγαπώ σε πολλά τζιαι ξέρεις το. Είσαι κομμάτι της ψυσιής μου. Αλλά πρέπει να σου το πω, τα πράματα εν να αλλάξουν.

Σε λλίο τζιαιρό εν να γίνω μάμα. Φοβερό; ΜΑΜΑ! Εγώ, που με επίναμε μαζί σφηνάκια τζιαι εγυρίζαμε τα club τζιαι τα πάρτι σε Κυπρό και Ευρωπαϊκή Ένωση, εν να κάμω μωρό. Εν να τα καταφέρω; Εν ηξέρω. Εν να δείξει. Εν να προσπαθήσω όμως. Τζιαι είμαι πολλά ευτυχισμένη, αλήθκεια. Να σου πω όμως, φοούμαι τζιαι λλίο. Γιατί εσύ είσαι φάρος μες τη ζωή μου τζιαι εν θέλω να σε χάσω. Εν να τα καταφέρω να σου το δείχνω όμως; Εν να σου διώ όσα σου αξίζουν για να σε έχω κοντά μου;

Εν να χαθώ. Ξέρε το. Εν να με πιάνεις τηλέφωνο τζιαι εν να σε πιάνω μετά που τρεις μέρες. Δικαιολογίες, εν να μου πεις. Εν ήβρες ώρα; Εν ήβρες 10 λεπτά; Πίστεψε με, όι. Γιατί τζιαι να έβρω 5 λεπτά μες τη μέρα, εν να πάω βουρητή να κάμω ένα ντους, να φάω, να τζιοιμηθώ. Γιατί τζιαι χρόνο να έχω, εν θα είχα ενέργεια. Εν θα είχα τίποτε ενδιαφέρον να σου πω τζιαι εν θα μπορούσα να σε ακούσω όπως σου αξίζει. Μεν με παρεξηγήσεις, εν εν ότι εν σε χρειάζουμαι. Αντιθέτως. Πιο πολλά εν σε είχα ποττέ ανάγκη στη ζωή μου. Αλλά, ρε φίλη, επέμεινε. Ξανακτύπα. Έλα στην εξώπορτα τζιαι κτύπα το κουδούνι. Ανάγκασ'με να σου μιλήσω. Χρειάζουμαι το.

Εν να γινώ βαρετή. Οι μόνες προσκλήσεις που εν να δέχουμαι εν ναν τζιείνες για καφέ. Άτε, στο τσακίρ κέφι κανένα brunch. Ότιδήποτε μετά τες 7 εν ναν out of the question. Ποτά, ξενύχτια τζιαι πάρτι προς το παρόν κομμένα. Μεν φοάσαι, εν άλλαξα τόσο. To party animal τζιαμέ ένε τζιαι γυρεύκει ευκαιρία να ξετρυπώσει πάλε. Εν να διασκεδάσουμε πάλε μαζί, εν να ρτει τζιείνη ώρα. Αλλά προς το παρόν εν μπορώ. Ούτε πρακτικά, ούτε σωματικά, ούτε ψυχικά. Συγχώρα με.

Ούλλες μου οι συζητήσεις εν να περιστρέφουνται γύρω που τα μωρά. Πάνες, κρεμούες, παιδίατρους τζιαι εμβόλια, παιχνίθκια, σχολεία, συνταγές τζιαι ρούχα. Λογικά μετά που 15 λεπτά εν να βαρκέσαι να με ακούεις τζιαι εν να κάμνεις hybernate. Καταλάβω το. Κατάλαβε με τζιαι εσύ όμως. Τούτη εν η ζωή μου τωρά, τούτες εν οι έγνοιες μου, τούτες εν οι χαρές μου. Άκου με ώσπου αντέχεις τζιαι μείνε δίπλα μου, τζιαι άμα σου σπάσω τα νεύρα σου, πε μου να σκάσω. Εν θα νευριάσω, αλήθκεια. Προτιμώ να μου το πεις ειλικρινά παρά να με αποφύγεις.

Εν να έχω ελλειμματική προσοχή. Εν να μου μείνει κουσούρι; Εν ναν προσωρινό; Άγνωστο. Εν να μου λαλείς μια κουβέντα τζιαι το μάτι μου εν να παίζει δεξιά αριστερά να θωρώ τα μωρά. Εν να μου λαλείς την πιο ενδιαφέρουσα ιστορία τζιαι εν να κάμνω παράλληλα τζιαι πύργους με τα κοπελλούθκια μου. Ακούω σε! Αλλά πρέπει να τους ελέγχω. Ακόμα τζιαι ναν τζιαι άλλος μαζί μου, εν να έχω έγνοια να τους θωρώ. Λλίο παράλογο, ξέρω το, αλλά έρκεται φυσικό. Πε το ένστικτο, πε το πελλάρα, όπως θέλεις πε το. Ακούω σε όμως. Προσέχω σε. Θέλω να μαθαίνω τα νέα σου. Μεν μου στερήσεις τούντην ευκαιρία.

Τέλος, εν να παραπονιούμαι. Πολλά. Πάρα πολλά. Για την αϋπνία τζιαι την κούραση, για την έλλειψη προσωπικού χρόνου τζιαι χώρου, για την αδυναμία ελέγχου ακόμα τζιαι της πιο μικρής λεπτομέρειας στη ζωή μου. Εν να σου τα λαλώ εσένα, γιατί εσύ αγαπάς με υπερβολικά για να το παρεξηγήσεις. Είσαι αρφή μου τζιαι εν θα υποτιμήσεις το πρόβλημά μου, όσο μικρό τζιαι αν σου ακούεται τωρά. Εν θα με φκάλεις παράλογη, γιατί "τα μωρά εν ευλογία". Γιατί στο τέλος της ημέρας, όση τζιαι αν εν η χαρά που σου διούν τα μωρά, είμαι ακόμα άνθρωπος. Τζιαι ακόμα τζιαι τούτο εν κομμάτι της φύσης μας.

Εκούρασα σε ξέρω το, τζιαι που είσαι ακόμα. Έπρεπε όμως να τα ξέρεις. Αν δεν τα ξέρεις εσύ δηλαδή, ποιού να τα πω; Να προσέχεις φίλη. Να είσαι καλά, να είσαι ευτυχισμένη τζιαι να ξέρεις ότι είσαι πάντα μες το νου μου. Εν να 'μαι πάντα δαμέ για 'σένα τζιαι ας μεν το δείχνω πιον τόσο καλά.

Με αγάπη,

Μια μέλλουσα μαμά