Μα αφού το μωρό είσιεν profficiency!

 Φαντάζουμαι ούλλοι είδετε τον τραγελαφικό τίτλο στες ειδήσεις πριν καμιά βδομάδα. Θυμίζω σας το περιστατικό δαμέ, μπας τζιαι έφυεν σας:

Θκυο νεαροί εξυλοκοπήσαν σταθμάρχη του μετρό στην Αθήνα. Ο άνθρωπος εχρειάστηκε νοσηλεία. Τόσο άγρια εχτυπήθηκε, που οι γιατροί είπαν ότι εν να μπορούσε να οδηγηθεί σε παράλυση. Οι δράστες εφύαν. Ως δαμέ οκ; Ακολουθάτε; Ε, ακούτε το πάρακάτω. Εχωστήκαν, με τη βοήθεια (ποιού άλλου) της μάμας τους. Τζιαι όταν τελικά τους επιάσαν, εφκήκαν οι γονείς να πουν ότι "Τα παιδιά είναι διαμάντια, ο μεγάλος έχει και profficiency στα Αγγλικά", "Τους προκάλεσε ο σταθμάρχης" και λοιπές δηλώσεις της ίδιας λογικής. Κουππες άπαννες τα κοπέλια.

Όταν το μωρό σου κτυπήσει κάποιο σε τέθκοιο βαθμό, σιύφκεις την τζιεφαλή σου τζιαι σκέφτεσαι. Δεν μπορεί να είναι η κακιά στιγμή. Την κακιά στιγμή μπορεί να βρίσεις. Μπορεί να κλωτσήσεις κανένα κάλαθο. Μπορεί, άτε, να σύρεις τζιαι ένα πάτσο. Έν κάμνεις επίθεση που εν να μπορούσε να 'ναι φονική. Σκέφτου λοιπόν. Που στο καλό επήες λάθος εσύ σαν γονιός; Όταν το μωρό σου κοντεύκει να αφήκει κάποιον ανάπηρο, σκάζεις τζιαι θωρείς χαμαί. Τι λόγια να έβρεις να απολογηθείς; Αλλά όι, εν δικαιολογείσαι. Εν δικαιολογάς το μωρό σου, όσο τζιαι αν το αγαπάς. Γιατί όσο τζιαι αν νομίζεις ότι έτσι το προστατεύκεις, έτσι ακριβώς το στέλλεις στη καταστροφή.

Τούτη η συμπεριφορά, κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι, συμπατριώτισσες τζιαι συμπατριώτες (λαλεί τζιαι ένας γνωστός μου) ονομάζεται αποποίηση ευθυνών. Τούτο, είναι το μεγαλύττερο πρόβλημα της κοινωνίας μας σήμερα. Τούτον ακριβώς. Τζιαι εμφανίζεται καθημερινώς σε σιίλλιες μορφές, που την πιο αθώα ως την πιο εγκληματική. 

- Εκτύπήσε το μωρό πας το τραπέζι γιατί εθώρεν γυρώ-γυρώ, φταίει το τραπέζι.

- Εν επήε καλά το μωρό στο διαγώνισμα, φταίει η δασκάλα.

- Εκτύπησε τον η εφηβεία κατακέφαλα τζιαι εν ακούει κανένα, φταιν οι κακές παρέες.

- Έμπλεξε το μωρό σε καφκά, φταιν οι άλλοι.

Γενικά, φταίει το σύμπαν, τα άστρα, οι συγκυρίες, η γκαντεμιά του Κούλη, αλλά ποττέ μα ποττέ εν φταιν τα μωρά.  

Τούτη η λογική κατεβάζει το παντελόνι του βιαστή - αφού ήταν προκλητικά ντυμένη. Τούτη η λογική διά το όπλο στα σιέρκα του φονιά - αφού επείραξε με. Διά το ζωνάρι στα σιέρκα του κακοποιού - αφού το μωρό έκαμνε πελλάρες, τες βρισιές στο στόμα του εκβιαστή - αφού εν καταλάβει άλλωσπως τζιαι ούτω καθεξής. Στην Κύπρο τζιαι στην Ελλάδα ο 'εγώ-εν-τζιαι-ισμός' έφτασε τζιαι σε συλλογικό επίπεδο. Όταν, για παράδειγμα, ακούστηκεν η είδηση για τον ξυλοδαρμό, εφκήκε μεγάλο κομμάτι των δικαστών του facebook να δηλώσει ότι οι δράστες εν ξένοι τζιαι φυσικά να τους καταδικάσει σε άμεσο θάνατο δια απαγχονισμού. Εν μουσουλμάνοι που έρκουνται να αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας. Εν γινεται να εν Έλληνες. It just can't be. Εν εν μες το dna εμάς ο τραμπουκισμός, ούτε τέθκοιου είδους αισχρές αγριότητες. Όταν, δε, εφάνηκε ότι τελικά ήταν ομοεθνείς μας, ε τζιαμέ έπεσε άκρα του τάφου σιωπή.

Τούτη η στάση εδόμησε τζιαι δομεί μια κοινωνία που νοσεί. Μια κοινωνία που καρτερά έτοιμες λύσεις που τους άλλους, που εν είναι διατιθεμένη να αναλάβει καμιά ευθύνη. Μια κοινωνία καταδικασμένη σε ένα φαύλο κύκλο αλληλοκατηγοριών τζιαι αδιεξόδων, αφού κανένας - μα κανένας- ποττέ εν θεωρεί ότι φταίει, αρα κανένας δεν προσπαθεί να φτάσει κάτι καλλύττερο..

Αγαπητέ γονιέ. Θέλεις να βοηθήσεις το μωρό σου; Μίλα του. Επικοινωνήστε ουσιαστικά. Εξήγα του τα λάθη του. Βοήθα τον να δυναμώσει, να γίνει καλλύττερος. Μεν του τα κρύψεις. Μεν του τα καλύψεις. Μεν του πεις ούλλα καλά. Έτσι είναι σαν να τον καταδικάζεις σε μια τροχιά αδιέξοδη, μια ζωή να κάμνει κύκλους γυρώ που τον εαυτό του τζιαι να μεν προχωρά. Γιατί εν θα ξέρει να προχωρά, αφού εσύ ο ίδιος του εστέρησες την ευκαιρία να μάθει. Δώσε του να καταλάβει ότι σε τούντη ζωή εν έσιει easy fix. Οφείλει για τούτα που θέλει να παλέψει τζιαι δουλέψει σκληρά. Αν δεν το συνειδητοποιήσει έσιει μπροστά του μιαν ενήλικη ζωή γεμάτη δυσκολίες, εμπόδια τζιαι κλειστές πόρτες που ο ίδιος εν θα έσιει τα εργαλεία να ανοίξει.

Υ.Γ. Υπάρχουν στιγμές που προφανώς φταίν οι άλλοι. Προφανώς τζιαι θα φκάλεις δόντια τζιαι θα προστατεύσεις το μωρό σου. Να θυμάσαι όμως, ότι ο καλός γονιός εν τζιείνος που μετά που ένα σημείο, εν εν πλεόν απαραίτητος στα παιθκιά του. Όι τόσο, τουλάχιστον. Όποτε μπόρετε λοιπόν, step back and watch!