Περι εθνικών επετείων ο λόγος

 Γαλανόλευκες σημαιούλες να ανεμίζουν, μωρά να προσπαθούν να κρατήσουν βήμα στην παρέλαση σαν κάμνουν γειά της μάμμας τζιαι του παπά που τους θωρούν τζιαι κορτώνουν, τζιαι επετειακά τραγούθκια που ξεπερνούν σε δημοτικότητα τζιαι το "Last Christmas" του George Michael τα Χριστούγεννα. Με άλλα λόγια; Κάθε 25η Μαρτίου, κάθε 28η Οκτωβρίου που τον τζιαιρό που ήμουν μωρό ως τζιαι... πέρσι. Τζιαι ρωτώ εγώ τωρά. Γιατί; Τι μήνυμα θέλουμε να δώκουμε στα μωρά μας; Στις γεννιές του μέλλοντος;

 
Εν να μπορούσαμε να πούμε ότι τα μωρά μαθαίνουν την ιστορία τους. Μόνο που εν την μαθαίνουν. Μαθαίνουν τα best of μιας ωραιοποιημένης version της πολλά ταραχώδους τζιαι ΓΕΜΑΤΗΣ ΛΑΘΗ ιστορίας μιας χώρας τζιαι ενός έθνους. Μπορεί με τούντον τρόπο να χτίζεις εθνικήν υπερηφάνια, αλλά τι είδος ανθρώπου προσπαθείς να κτίσεις; Πως εν να μάθει η νέα γεννιά αν δεν έσιει ιδέα τι πραγματικά έκαμεν η προηγούμενη;

 
Θυμούμαι τον Αλκίνοο σε μια συνέντευξη του που εμίλαν για την Εθνικήν υπερηφάνια τζιαι πόσο πραγματικά παράδοξο είναι να νιώθουμε περήφανοι που είμαστε Έλληνες. Σκεφτείτε το λλίο. Περήφανοι γιατί; Είμαστεν Ελληνοκύπριοι, όι γιατί το επιλέξαμε. Όι γιατί το εκερδίσαμε. Αλλά γιατί έτυχε. Νιώθω χαρούμενη, ναι, γιατί θωρώ πολλά πράματα στον τόπο μου που θαυμάζω, που αγαπώ, που θέλω τζιαι εγώ να πετύχω. Αλλά περήφανη γιατί; Εν τζιαι εν κάποιο επίτευγμα.

Εκτός αυτού, αν έχω το δικαίωμα να νιώσω περήφανος για τους προγόνους μου τζιαι την καταγωγή μου για ούλλα τα καλά της ιστορίας του τόπου μου, πρέπει να ντρέπουμαι τζιαι για ούλλα τα κακά. Μόνο που στην προσπάθεια καλλιέργειας της εθνικής συνείδησης ξηάννουμε να αναφέρουμε τα λάθη μας, τζιαι τα κακά μας. Με τούντον τρόπο δημιουργούμε μια εντελώς στρεβλή εικόνα του τέλειου Έλληνα τζιαι του βάρβαρου ξένου, που όλως παραδόξως δημιουργεί "εχθρούς" της χώρας μας εκ των έσω.

Αγνοούμε λοιπόν τες Εθνικές επετείους; Όι, κάθε άλλο. Απλά διδάσκουμε την ιστορία (ούλλη την ιστορία) τζιαι την ουσία του θέματος. Αντί να αναλωνούμαστε σε πρόβες παρελάσεων τζιαι γιορτών, ας κάτσουμε να εξηγήσουμε στα μωρά πέντε πράματα. Το 40' εν επολεμήσαμε εναντίον των Ιταλών τζιαι των Γερμανών, επολεμήσαμε κατά των φασιστών τζιαι των ναζιστών. Εν είχε να κάμει με τα γονίδια τους, αλλά με την ιδεολογία τους. Ο Μεταξάς, εν είπε "Όχι" επειδή ήταν πατριώτης, είπεν "Όχι" επειδή αναγκάστηκε. Κατά τα άλλα ήταν κολλητούλληδες με τον Χίτλερ τζιαι τον Μουσολίνι.

Τζιαι μετά το 45, μεν σταματάτε στην απελευθέρωση. Προχωράτε τζιαι λλίους μήνες πάρακάτω. Μιλάτε τζιαι για τον Εμφύλιο, που επροκάλεσε πόνο σε εκατομμύρια κόσμου. Τους Εθνικούς ήρωες που εγίναν καταζητούμενοι, τζιαι τους καινούριους "κατακτητές" που εμπήκαν με Δούρειο Ίππο τζιαι εβάλαν σιέρι στην Ελλάδα, τζιαι που ακόμα δηλαδή τζιαμέ ένε.

 

Πάρτε τζιαι λλία λεπτά να συζητήσετε το τι πραγματικά εν ο πόλεμος. Τι επιπτώσεις έσιει. Πόσο κακό προκαλεί. Τζιαι πως κανένας εν κερδίζει που τον πόλεμο παρά μόνο κάποιοι που εν πολεμούν τζιαι απλά κινούν τα νήματα για να κερδίσουν λεφτά τζιαι εξουσία. Πρέπει να το καταλάβουμεν επιτέλους τούτο, για να σταματήσουμε να παράγουμε στρατόκα****ς που ονειρεύκουνται πολεμικά εμβατήρια τζιαι αποβάσεις.

 

Ζήτω το 40! Ζητω το 21! Τιμή τζιαι δόξα στους αγωνιστές για ελευθερία. Τους Έλληνες, τους Κυπραίους, τους Εγγλέζους, τους Γάλλους, τους Σοβιετικούς, τους Αμερικάνους. Σε ούλλους όσους επολέμησαν τζιαι συνεχίζουν να πολεμούν, με όποια όπλα έχουν το τέρας το φασισμού.