Μπαλαρίνες, ποδοσφαιριστές, καρατίστες, ζωγράφοι...μωρά πότε;

Η τάση της δεκαετίας στην Κύπρο. Ιδιαίτερα, ιδιαίτερα τζιαι κόντρα ιδιαίτερα. Όι μόνο τζιείνα που καλύφκουν τες ελλείψεις της δημόσιας παιδείας μας (που προφανώς τζιαι υπάρχουν), αλλά τζιαι τα άλλα. Τα ιδιαίτερα για "χόμπι". 

Που την μιαν εν απόλυτα λογικό. Ο καθένας που 'μας θέλει να προσφέρει στα μωρά του ούλλες τες ευκαιρίες που μπορεί. Να γνωρίσουν καινούρια πράματα, να αναπτύξουν δεξιότητες, να γνωρίσουν τζιαι άλλους φίλους. 'Ασε που που τη στιγμή που η αλάνα τζιαι η γειτονιά εκαταργηθήκαν, προσπαθούμε να έβρουμε τρόπους να ξικολλήσουμε τα μωρά που τα ηλεκτρονικά. Τζιαι ναι, μια απογευματινή δραστηριότητα την εβδομάδα εν οκ. Άτε θκυο. Αλλά συνήθως τα πράματα μπορούν να γίνουν πολλά σιειρόττερα. (Η χρήση της λέξης σιειρόττερα εν εσκεμμένη).

Μεν νομίζετε, εν τζιαι παίζω το έξυπνη. Έπαθα την τζιαι εγώ. Ενθουσιάζετουν το γιούι μου με τες μάππες, άτε ας τον δοκιμάσω ποδόσφαιρο. Ντύνω τον, σάζω τον, παίρνω τον. Η πλήρης αποτυχία. Με οδηγίες ακολουθούσε, με μωρά καινούρια εγνώρισε, με δεξιότητες απέκτησε. Εν τζιαι εφταίαν οι προπονητές όμως. Εγώ έφταια. Καθαρά εγώ. Γιατί ένα μωρό 2 χρονών εν μπορεί να συμμετάσχει σε κάτι τόσο δομημένο. Εν έσιει ανάγκη να μάθει να παίζει μάππα. Έσιει ανάγκη να το αφήνουμε να 'ναι μωρό. Απλά τζιαι ωραία.

Τα μωρά μας έχουν ανάγκη που ποιοτικό χρόνο με τους γονείς τους, όι γονιούς ταξιτζιήες. Έχουν ανάγκη να παίξουν, όι να ακούσουν οδηγίες. Ακόμα τζιαι όταν αναπτυξιακά εν έτοιμα να μπουν σε ομάδες τζιαι να ακολουθήσουν κανόνες, εν εν αρκετό που το κάμνουν ούλλο το πρωί στο σχολείο; Τα μωρά μας θέλουν να εξερευνήσουν. Να φκουν έξω, να ανακαλύψουν, να λερωθούν. Τούτα έχουν ανάγκη. Τζιαι ναι, έχουν τζιαι ανάγκη να βαρεθούν. Καμιά φορά, όπως τζιαι εμείς άλλωστε, θέλουν απλά να απλώσουν πας τον καναπέ τζιαι να χαλαρώσουν με κανένα καρτούν της προκοπής.

Γι αυτό, σας παρακαλώ, μεν μπείτε σε τούντο τρυπάκι. Εν υπάρχει λόγος. Ταλαιπωρείτε τα μωρά σας τζιαι τους εαυτούς σας, τζιαι εν αξίζει τον κόπο. Συνήθως ούτε τζιαι τα λεφτά. Είτε γιατί στην τελική τα μωρά βαρκούνται τζιαι σταματούν στον χρόνο, είτε γιατί το πρόγραμμα φορτώνεται τόσο που εν έχουν ενέργεια να ασχοληθούν. Πόσες φορές είχα μωρά της δευτέρας δημοτικού να έρκουνται σχολείο τζιαι να εν φυρμένα γιατί εμπήκαν σπίτι η ώρα 7 τζιαι είχαν να κάμουν τζιαι homework. 

Η (καθαρά προσωπική) άποψη μου:

1. Τα μωρά εν καλό να ξεκινούν δραστηριότητες μετά τα 2,5 -3. Πριν που τούντην ηλικία απλά εν εν έτοιμα. (Με εξαιρέσεις κάποιες δραστηριότητες που μπορεί να γίνουνται μαζί με το γονιό - π.χ. κολύμπι)

2. Μιλάτε με το μωρό σας. Συζητάτε τα τζιαι θκιαλέξετε μια δραστηριότητα. Μια όμως. Τζιαι ύστερα βλέπετε.

3.Φροντίστε να έχετε ποιοτικό χρόνο με το μωρό σας. Αν δεν το κάμετε, εν να δείτε αντίκτυπο στην συμπεριφορά του. Εν πιο εύκολο να προλάβετε καταστάσεις παρά να τρέχετε να τα σάσετε.

4.Αν θέλετε το μωρό σας να κοινωνικοποιηθεί, βρεθείτε με φίλους. Καλέστε τους στην αυλή σας (μέχρι 10 άτομα όμως - όι να φάτε τζιαι πρόστιμο). Πηαίνετε σε ένα πάρκο. Κάπου να νιώσει τζιαι το μωρό ελευθερία τζιαι να μπορεί να χαλαρώσει.

Γενικά, όμως, δημιουργήστε ένα πρόγραμμα για την οικογένεια σας ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ. Κάτι που λειτουργεί για σας. Που σας κάμνει χαρούμενους τζιαι ευτυχισμένους. Τζιαι όταν λέω εσάς, εννοώ ούλλους σας. Τζιαι γονείς τζιαι μωρά. Όι τους τρίτους, τζίεινους εν τους ππέφτει λόγος. Τούτο, τζιαι μόνο τούτο, εν το νόημα. Η ευτυχία μας.