Βαφτίσεις...value for money!
Προειδοποίηση: Τούτο δεν είναι ένα άρθρο με tips για το πως θα διοργανώσετε μια οικονομική βάπτιση.
Κάπου στη διαδρομή ανάμεσα στην αισθητικό τζιαι την κομμώτρια την ημέρα της βάφτισης του γιου μου, είχα μιαν επιφώτηση. Εσυνειδητοποίησα ότι για λλίο - πολλά 3 μήνες, η βάφτιση ήταν το κύριο θέμα συζήτησης με φίλους τζιαι γνωστούς. Για 2 μήνες επροσπάθουν να οργανώσω τη διακόσμηση. Εχρειαστήκαν τουλάχιστον 4-5 επισκέψεις σε καταστήματα (για ρούχα του μωρού, ρούχα δικά μας κλπ). Εχρειάστηκα μια, δυο βδομάδες για να καλέσω τον κόσμο. Συζητήσεις για τα γλυκά, τες μπομπονιέρες, για το φαϊ, τα ποτά, την εκκλησία, τον φωτογράφο. Τζιαι, κακά τα ψέματα, άγχος. Άγχος να φκουν ούλλα όπως πρέπει τζιαι να φύει ο κόσμος ευχαριστημένος τζιαι λλίιιιο εντυπωσιασμένος.
Τζιαι τούτα ούλλα γιατί; Για μια μέρα. Για λλίες ώρες. Τζιαι το σιειρόττερο; Εσυνειδητοποίησα ότι το μωρό σε ούλλη τη διαδικασία ήταν η τελευταία μου σκέψη. Γιατί αν επροσπάθουν να αναλογιστώ τι εν να να ευχαριστιέτουν παραπάνω το ενός έτους γιούι μου, τα πράματα εν να 'ταν πολλά πιο απλά. Εν να του φορούσα τα κοντά του, για ναν άνετος. Εν να εκαλούσα λλίους τζιαι καλούς, για να μεν τον αναστατώνω χωρίς λόγο. Τζιαι εν να διοργάνωνα μια μέρα που η σημασία ούλλων μας εν να ήταν αποκλειστικά τζιαι μόνο πάνω του.
Τωρά εν να μου πείτε, ποια εν η εναλλακτική; Εν δύσκολο να πάεις κόντρα στο "κατεστημένο". Αν τζιαι αν οι γονιοί, για όποιονδήποτε λόγο αποφασίσουν να μεν μπουν στη διαδικασία, εν απόλυτα δική τους απόφαση τζιαι οφείλει να γίνει σεβαστή. Αλλά, κακά τα ψέματα, ούλλοι έχουμε ένα ματαιόδοξο κομμάτι του εαυτού μας που κατά βάθος σιαίρεται με τούντο παραμυθένιο σκηνικό. Που κορτώνει με τες φωτογραφίες που εν μέσα ούλλη οικογένεια, τζιαι μοιάζουν ούλλοι τόσον όμορφοι σαν να εγίναν photoshop. Άσε που τέθκοιου είδους events εν πολλά καλή ευκαιρία να βρεθείς με φίλους τζιαι οικογένεια που κάπου ...χάνεις.
Έτσι εκατάληξα στο εξής. Αφού εν να φάω τόση φαιά ουσία, ώρες, ενέργεια τζιαι λεφτά για τούτο το πάρτι, τουλάχιστον εν να σιουρευτώ ότι εν να έχω value for money. Όι με τη γνωστή έννοια όμως. Εν να έχω value for money με την έννοια ότι εν να δώκω τα λεφτά μου κάπου που εν να κάμουν διαφορά, εν να 'χουν πραγματική αξία. Αν θα πληρώσω για διακόσμηση, εν να πληρώσω μια επιχείρηση μικρή. Φωτογράφο, τούρτα, γλυκά εν να επιλέξω με την ίδια λογική. Τζιαι αν δεν εν τζιαι το ονειρικό, υπέροχο αποτέλεσμα... ε τουλάχιστον εν εβοήθησα στο να αυξήσω τον (ήδη τεράστιο) τζίρο του μεγαλοκαρχαρία, αλλά εβοήθησα μια μικρή, τοπική επιχείρηση να σταθεί στα πόδια της.
Όσον αφορά τες μπομπονιέρες. Ας είμαστε ειλικρινείς. Όσο τζιαι αν προσπαθήσουμε να έβρουμε κάτι πρακτικό, εν σχεδόν αδύνατο. Κάτι πρωτότυπο; Είδαμε τα λλίο πολλά ούλλα. Κάτι διακοσμητικό; Συνήθως εν κάτι που ταιρκάζει στη δική μας αισθητική, τζιαι όι των άλλων. 80 τοις εκατόν των περιπτώσεων οι μπομπονιέρες καταλήγουν σε ένα συρτάρι ή καμιά φορά τζιαι κάλαθο (εν της μόδας το μίνιμαλ). Οπόταν, αν θα αποφασίσουμε να ακολουθήσουμε τούντην "αχρείαστη" (ας μου επιτραπεί) παράδοση, ας πάμε σε κάτι χειροποίητο. Ή ας κάμουμε μια εισφορά σε κάτι που πιστεύκουμε τζιαι μας συγκινεί: Αντικαρκινικό, Sophia Foundation, Kofinou we Care, ΠΑΣΥΚΑΦ, Καραϊσκάκειο, ένα σχολείο, ένα γείτονα, ένα δικό μας που έσιει ανάγκη. Η λίστα των ανθρώπων που εν λλίοττερο τυχεροί που εμάς εν ατέλειωτη. Τζιαι πιστέψετέ με, κανένας εν θα κακοφανιστεί που εν θα πίασει ακόμα ένα άχρηστο μπιμπελό για να μεγαλώσει την ήδη τεράστια συλλογή του.
Ας κάτσουμε ούλλοι να αναλογιστούμε γενικά τα λεφτά που τρώμε. Που τα τρώμε τζιαι γιατί. Αν έχουν πραγματική ουσία τζιαι αξία. Τζιαι αν έχουν Value τζιαμέ που εν να παν.
Αφήνω σας με μια (όσο γίνεται πιστή) μετάφραση μιας που τες πιο σοφές κουβέντες που άκουσα στη ζωή μου, που τον "φτωχότερο" πρόεδρο, τον Jose Mujica, πρώην πρόεδρο της Ουρουγουάης:
"Δημιουργήσαμε ένα βουνό από επιφανειακές ανάγκες. Πρέπει να συνεχίσεις να αγοράζεις, να πετάς. Αλλά είναι οι ζωές μας που σπαταλούνται. Γιατί όταν αγοράζουμε κάτι, δεν το αγοράζουμε με τα λεφτά μας, αλλά με τον χρόνο από τη ζωή μας που ξοδέψαμε κερδίζοντας αυτά τα χρήματα. Η διαφορά είναι ότι το μόνο πράγμα που δεν μπορούμε να αγοράσουμε είναι η ζωή. Η ζωή απλά περνά. Και είναι κρίμα να περνούμε τη ζωή μας χάνοντας την ελευθερία μας."
Comments
Post a Comment