Ωδή στις γιαγιάδες τζιαι τους παππούδες

Ζούμε σε μια χώρα που έκοψε πίσω. Πολλά πίσω. Η άδεια μητρότητας έμεινε στους 4 μήνες, οι παροχές του κράτους ελάχιστες τζιαι η πρακτική στήριξη για νέους γονείς ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ! Τζιαι θέτω σας εγώ το  εξής ρητορικό ερώτημα: Τί θα εκάμναμε χωρίς παππούδες;

Τζιαι εν ρητορικό γιατί η απάντηση εν προφανής. ΤΙΠΟΤΕ.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στον δικό μας παππού και γιαγιά:

Γιατί τη στήριξη.

Γιατί αντέξατε μας (μιτσιούς, μεγάλους).

Γιατί ανεκτήκατε τες ιδιοτροπίες μας.

Γιατί επροσαρμοστήκατε στο δικό μας γονεϊκό  στυλ τζιαι εσεβαστήκατε τες απόψεις μας.

Γιατί για 'σας εν έγιναμε αόρατοι. Μπορεί ούλλοι να είχαν έννοια του μωρού. Εσείς είχατε έννοια της μάμας τζιαι του παπά. Τζιαι εσιουρεύκεστουν ότι είμαστε καλά.

Γιατί με τα μωρά μας εξαναγίνατε "γονείς". Εξενυχτήσατε, ετζιοιμήσατε, επαρηγορήσατε, αγαπήσατε, ανησυχήσατε.

Για τες μέρες που επεράσατε παραπάνω χρόνο με τα μωρά μας απ' ότι εμείς.

Για τες φορές που ενώ ήσασταν κουρασμένοι, εν είπατε όι, τζιαι εμείνατε με τα μωρά για να πάμε εμείς βόλτα να ξεσκάσουμε.

Ευχαριστούμε. Γιατί χωρίς εσάς, η ζωές τζιαι οι δικές μας τζιαι των μωρών μας θα ήταν πολλά δυσκολόττερες!