Όι ρε, εν απολαμβάνω την ΚΑΘΕ στιγμή!

 "Να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή με τα μωρά σου, γιατί μεγαλώνουν τόσο γρήγορα και θα τα πεθυμήσεις".

Αλήθκεια τωρά; ΑΛΗΘΚΕΙΑ ΟΜΩΣ; Τούτος που έγραψε τούντη κουβέντα ή εν έσιει μωρά, ή κρύφκεται πίσω που το δάκτυλο του. Εν σας λαλώ. Έσιει πάρα πολλά πράματα που την βρεφική τζιαι παιδική ηλικία των γιούδων μου που ελάτρεψα τζιαι θα πεθυμήσω πάρα πολλά. Όπως τζιείνη την πρώτη γνωριμία μας, τες ατέλειωτες αγκαλιές μας, τα αθώα γελούθκια, τα παιχνίθκια μας. Έσιει όμως τζιαι στιγμές που όι απλά εν εμπόρεσα να απολαύσω, αλλά εν να χαρώ που εν να φύουν τζιαι εννα παν. Όι απλά εν να χαρώ. Εν να βάλω τζιαι τον σταυρό μου τζιαι να φατσιήσω τζιαι τρεις κουτρουμπέλλες.

Σας παρουσιάζω λοιπόν 10 πράγματα που ΔΕΝ απόλαυσα από την βρεφική - παιδική ηλικία των μωρών μου ως τωρά. Ως τωρά,  τονίζω το, γιατί είμαι σίουρη ότι η κάθε φάση έχει τα δικά της (δηλ. Τα βάσανα μας εν πίσω).

1. Να αλλάσσω πάνες. 

Εν τζιαι θέλετε επεξήγηση για τούτο, εννεν;

2. Τες ατέλειωτες νυχτερινές αφυπνήσεις.

Έναν εν να σας πω. Έσιει τρία χρόνια να τζιοιμηθώ. ΚΑΝΟΝΙΣΤΕ.

3. Τους πυρετούς τζιαι τες πρώτες αρρώστιες.

Εν άρρωστο το μωρό, εν χάλια αλλά εν μπορεί να σου εξηγήσει τι έχει. Τζιαι να πρέπει εσύ να φκάλεις άκρη, για να πεις τζιαι του γιατρού. Άσε που, πραγματικά, εν έσιει σιειρόττερο συναίσθημα που το να θωρείς το μωρό σου να υποφέρει τζιαι να μεν μπορείς να το βοηθήσεις. Όσο για το να το πείσεις να πιει τα φάρμακά του; Άθλος.

4. Τα στρατά / πρώτα βήματα.

Εν να μου πείτε, εν πολλά exciting τα πρώτα βήματα του μωρού. Σίουρα. Τα πρώτα 10 λεπτά. Γιατί ύστερα ξεκινά το τρέξιμο, τζιαι εν σταματά για κανένα 6μηνο minimum. Για να μεν αρκέψω για τες φατσιές, τες κουτουλιές τζιαι τες έγνοιες που ξεκινούν τζιαι με τούτο. Εγώ πάντως έσιει 4 μήνες τον καφέ μου πίνω τον στο πόδι.

5. Τα tantrums τζιαι τα ξεσπάσματα του νηπίου.

Να κλαίει, να φωνάζει, να μεν έσιεις ιδέα γιατί, τζιαι κατά κάποιο τρόπο ότι, μα ότι προσπαθείς να κάμεις για να το βοηθήσεις να προκαλεί τα αντίθετα αποτελέσματα. Τη τσάντα μου, τα χάπια μου τζι ένα ταξί να φύγω ένα πράμα.

6.  Τους πρώτους αποχωρισμούς.

Εν μπορώ να σας περιγράψω με λόγια την ενοχή που ένιωσα όταν άφηκα πρώτη φορά το μωρό με κάποιον άλλο (τζι ας ήταν ο παππούς τζιαι η γιαγιά που τον υπεραγαπούν). Τζιαι το τραγικό είναι ότι, ναι, με τον τζιαιρό η ενοχή μειώνεται αλλά ποττέ, μα ποττέ δεν σε εγκαταλείπει. Όταν δε τον επήρα σχολείο, τζιαι άφηκα τον να κλαίει τζιαι να οδύρεται, ένιωσα ο τελευταίος άνθρωπος του κόσμου.

7. Να μεν έχεις λεπτόν ησυχίας.

Ούτε λεπτό όμως. Να βουίζουν τ΄αφτιά σου που το θόρυβο τζιαι να πονείς τα κόκκαλα σου που το βούρος.

8. Το κλάμα μες το car seat.

Τα παραπάνω μωρά τζιοιμούνται μες το car seat. Ναι. Τα παραπάνω μωρά. Γιατί νομίζω ότι κάτι πάει Χ με τους δικούς μου. Ο μιτσής ειδικά, με το που μπαίνει αυτοκίνητο, παίρνει μια διακριτική βαζανί απόχρωση που το κλάμα. Τζιαι εν τζιαι ασταμάτητος. Λάρνακα -Λευκωσία τζιαι δεν έβαλε γλώσσα μες το στόμα του.

9.Το "άτε αγάπη μου, αλλό μια κουταλιά για τη μάμμα".

Αν τζιαι οι δικοί μου τρων το φαϊ τους γενικά, τζιείνες οι φάσεις αφαγίας που τους βουράς που πίσω με το κουτάλι, εν βασανιστήριο. Κυρίως γιατί τρώει σε η έγνοια. Ξέρετε πόσες φορές έπιασα τον εαυτό μου να ππέφτει να τζιοιημηθεί τζιαι να μετρά μπουκιές στον ύπνο του;

10. Το σπίτι που έσιει μονίμως τον ασυμμάζευτο.

Σαγλιά εδώ, σαγλιά εκεί, σαγλιά και παραπέρα. Κάθε απόπειρα συγυρίσματος καταλήγει σε πλήρη αποτυχία γιατί σε λλία λεπτά εν να γίνουν ούλλα τα ίδια τζιαι σιειρόττερα. Να σας εξομολογηθώ τζιαι κάτι; Έσιει κάτι μέρες που εν σώννω, τζιαι απλά αφήννω τα χαμέ για να τα έβρουν τα μωρά την επομένη.

Ξέρω το ότι είμαι πολλά τυχερή. Πάρα πολλά. Που έχω θκυο υγιή μωρά τζιαι μια ζωή ήρεμη τζιαι ασφαλή. Αλλά τούτο εν σημαίνει ότι εν δικαιούμαι να νιώσω αρνητικά συναισθήματα. Τζιαι εν να κουραστώ, τζιαι εν να δυσπυρκάσω, τζιαι εν να βαρεθώ. Τζιαι έχω κάθε δικαίωμα να το νιώσω, τζιαι να το δηλώσω. Τζιαι ναι, κάποιες μέρες, PARENTHOOD SUCKS.